Przejdź do treści
NOWE TECHNOLOGIE ✦ PRAKTYCZNE PORADY ✦ ANALIZYTECHNOLOGIA BLIŻEJ CIEBIE
VR i AR

Spadki FPS i zacinanie obrazu w VR: jak zoptymalizować komputer i wyeliminować stutter w grach PCVR

Kobieta w goglach i rękawicach VR w neonowym otoczeniu
Źródło: Pexels | Autor: cottonbro studio
Rate this post

Gdy obraz w goglach VR zaczyna szarpać podczas obrotu głową, a gra co kilka sekund „łapie” krótkie przycięcie, problemu nie należy oceniać wyłącznie przez pryzmat licznika FPS. PCVR jest znacznie bardziej wrażliwe na nieregularność renderowania niż klasyczna gra wyświetlana na monitorze. Nawet pojedynczy skok czasu generowania klatki może być wyraźnie odczuwalny, ponieważ użytkownik stale śledzi ruch własnej głowy w czasie rzeczywistym.

Przyczyną mogą być ograniczenia karty graficznej, procesora, pamięci RAM, dysku, temperatur, sterowników albo transmisji obrazu do gogli. Dotyczy to zarówno zestawów podłączanych przewodem, jak i konfiguracji bezprzewodowych korzystających z Meta Quest Link, Air Link, Steam Link czy Virtual Desktop. Najbezpieczniejsza droga do poprawy płynności polega na ustaleniu źródła problemu, a następnie zmianie pojedynczych ustawień i porównywaniu wyników w tej samej scenie gry. [4]

Najpierw rozpoznaj problem: FPS, frametime czy opóźnienia transmisji?

Dlaczego ta sama „niska płynność” może mieć kilka różnych przyczyn

Określenie „lagi w VR” bywa używane dla kilku całkowicie różnych zjawisk. Spadek FPS oznacza, że komputer renderuje mniej klatek na sekundę, niż zakłada wybrane odświeżanie gogli. Stutter to krótkie, nagłe przycięcie obrazu, często występujące przy doczytywaniu danych, zmianie lokacji albo aktywności programu działającego w tle. Z kolei niestabilny frametime oznacza, że kolejne klatki powstają w nierównych odstępach czasu, nawet gdy średni FPS wygląda pozornie dobrze. [2]

Osobną kategorią jest opóźnienie transmisji obrazu. Dotyczy szczególnie gogli typu Meta Quest używanych przez USB lub Wi-Fi. Gra może renderować obraz bez większych problemów, ale kompresja wideo, kabel USB, port, router albo zakłócenia sieciowe powodują opóźnienia, pogorszenie jakości obrazu lub chwilowe zatrzymania. W takiej sytuacji obniżanie ustawień graficznych gry nie zawsze daje wyraźną poprawę, ponieważ wąskim gardłem nie jest renderowanie.

W VR średnia liczba FPS ma ograniczoną wartość diagnostyczną. Gra może raportować 90 FPS, ale jeśli co kilka sekund jedna klatka potrzebuje znacznie więcej czasu niż pozostałe, użytkownik zauważy szarpnięcie podczas ruchu głową. Z drugiej strony stałe 45 FPS z prawidłowo działającą reprojekcją może być odbierane jako mniej uciążliwe niż nieregularne przełączanie między pełną wydajnością a spadkami. [3]

Odświeżanie gogli wyznacza cel wydajnościowy

Gogle VR pracują zwykle w trybach 72, 80, 90, 120 albo 144 Hz. Dla komfortu komputer powinien co do zasady dostarczać klatki w tempie odpowiadającym aktywnemu odświeżaniu. Przy 90 Hz jedna klatka ma około 11,1 ms na wyrenderowanie. Przy 120 Hz budżet spada do około 8,3 ms. Różnica wydaje się niewielka, ale dla procesora i karty graficznej oznacza znacznie wyższe wymagania.

Odświeżanie gogliMaksymalny czas renderowania jednej klatkiPraktyczna uwaga
72 Hzokoło 13,9 msŁatwiejsze do utrzymania w wymagających symulatorach i na słabszych komputerach.
80 Hz12,5 msRozsądny kompromis między płynnością a obciążeniem sprzętu.
90 Hzokoło 11,1 msCzęsty, komfortowy cel dla gier PCVR.
120 Hzokoło 8,3 msWymaga mocnego GPU i CPU, zwłaszcza przy wysokiej rozdzielczości renderowania.
144 Hzokoło 6,9 msNajbardziej wymagający tryb, zwykle sensowny w prostszych i szybkich grach.

Przykładowo, gra rytmiczna lub dynamiczna strzelanka może dobrze wykorzystać 120 Hz, jeśli komputer bez problemu utrzymuje taki poziom. W symulatorze lotu, wyścigach z rozbudowanym kokpitem lub grze z intensywną symulacją ruchu celowanie w niestabilne 120 Hz często przynosi gorszy efekt niż stabilne 72 albo 90 Hz przy właściwie skonfigurowanej reprojekcji.

Narzędzia, które pokazują faktyczne źródło problemu

W środowisku SteamVR szczególnie przydatny jest wykres SteamVR Frame Timing. Pozwala sprawdzić, czy przekroczony jest czas renderowania po stronie CPU, GPU albo czy problem dotyczy kompozytora i transmisji. W ekosystemie Meta pomocne bywają Oculus Debug Tool, Oculus Mirror oraz wskaźniki wydajności dostępne w oprogramowaniu gogli. W grach korzystających z OpenXR można stosować odpowiednie overlaye diagnostyczne, o ile nie powodują dodatkowego obciążenia.

Do obserwacji temperatur, taktowań i wykorzystania podzespołów przydają się także narzędzia monitorujące CPU, GPU, pamięć RAM i dysk. Nie należy jednak zostawiać aktywnych wszystkich nakładek podczas właściwej rozgrywki. Najpierw można wykonać krótki pomiar, a następnie wyłączyć zbędne elementy i sprawdzić, czy same nie powodowały stutteru.

1. Ustal, który podzespół ogranicza PCVR

Gdy limitem jest karta graficzna

Ograniczenie GPU jest jednym z najczęstszych powodów spadków FPS w VR. Typowe objawy to wysokie, utrzymujące się użycie karty graficznej, rosnący czas renderowania GPU oraz wyraźne pogorszenie płynności po zwiększeniu rozdzielczości renderowania. Jeśli obniżenie skali SteamVR, ustawień OpenXR lub rozdzielczości w aplikacji Meta natychmiast poprawia frametime, problem najpewniej leży po stronie karty graficznej. [1]

Uśmiechnięty mężczyzna korzystający z gogli VR w salonie gamingowym
Źródło: Pexels | Autor: RDNE Stock project

Najbardziej kosztowne opcje nie zawsze są tymi najbardziej widocznymi. W PCVR duży wpływ na wydajność miewają przede wszystkim supersampling, rozdzielczość renderowania, cienie o wysokiej jakości, odbicia w czasie rzeczywistym, efekty wolumetryczne, okluzja otoczenia, zasięg rysowania oraz gęstość roślinności lub obiektów. W wielu grach ograniczenie jakości cieni z „ultra” do „wysokiej” daje większą poprawę niż obniżenie jakości tekstur.

Tekstury są zwykle bardziej zależne od ilości pamięci VRAM niż od czystej mocy GPU. Jeżeli karta ma wystarczający zapas VRAM, obniżanie tekstur może niewiele zmienić. Jeżeli natomiast pamięć graficzna jest przepełniona, pojawiają się doczytywania, nagłe przycięcia i spadki płynności przy obracaniu głowy. W takiej sytuacji sensowniejsze może być obniżenie tekstur, jakości cieni i odległości rysowania, zamiast dalszego podnoszenia rozdzielczości.

Gdy limitem jest procesor lub pamięć operacyjna

CPU staje się ograniczeniem zwłaszcza w grach z dużą liczbą obiektów, rozbudowaną fizyką, sztuczną inteligencją, symulacją ruchu albo intensywnymi modami. Objawy często pojawiają się w zatłoczonych lokacjach, podczas walki, przy lądowaniu w dużym mieście w symulatorze lotu albo w momencie doczytywania nowego fragmentu mapy. Obniżenie rozdzielczości renderowania wtedy niewiele pomaga, ponieważ procesor nadal nie przygotowuje klatek wystarczająco szybko.

W VR szczególne znaczenie ma wydajność pojedynczego rdzenia, choć nowoczesne gry i środowiska VR potrafią wykorzystywać więcej wątków. Procesor może być ograniczeniem nawet wtedy, gdy ogólne użycie CPU wynosi zaledwie 40–60%. Wystarczy, że kluczowy wątek gry działa blisko maksimum, a system nie może ukończyć pracy nad kolejną klatką w wymaganym czasie.

Pamięć RAM powinna działać w trybie dwukanałowym, z poprawnie aktywowanym profilem XMP lub EXPO, jeśli platforma go obsługuje. Komputer z pojedynczym modułem RAM albo z pamięcią pracującą na podstawowych, niskich ustawieniach może nie wykazywać awarii, ale w grach VR częściej będzie notował nierówne czasy klatek. Problemy potrafi powodować również zbyt mała ilość wolnej pamięci, gdy obok gry działa przeglądarka, aplikacja do streamowania, komunikator i narzędzia producenta sprzętu.

Nie kupuj podzespołów przed potwierdzeniem wąskiego gardła

Modernizacja GPU nie rozwiąże problemu, jeśli gra ograniczana jest przez procesor, przegrzewanie albo transmisję Wi-Fi. Podobnie wymiana CPU może rozczarować, gdy karta graficzna przez większość czasu pracuje na granicy możliwości. Najpierw należy sprawdzić wykres frametime, użycie GPU, temperatury, taktowania oraz zachowanie gry po zmianie rozdzielczości renderowania.

Prosta zasada diagnostyczna wygląda następująco: jeżeli obniżenie rozdzielczości i efektów graficznych wyraźnie poprawia płynność, zwykle ograniczeniem jest GPU. Jeżeli poprawa jest znikoma, a przycięcia występują przy dużej liczbie obiektów lub podczas doczytywania świata, należy przyjrzeć się CPU, RAM, dyskowi i procesom w tle. Nie jest to reguła bez wyjątków, ale pozwala uniknąć przypadkowych zakupów.

2. Ustaw rozdzielczość renderowania i odświeżanie gogli rozsądnie

Supersampling: ostrość obrazu ma swoją cenę

Rozdzielczość paneli w goglach nie jest tym samym co rozdzielczość renderowania. Obraz dla każdego oka bywa renderowany w wyższej rozdzielczości, ponieważ soczewki zniekształcają obraz przed wyświetleniem. SteamVR, Meta Quest Link oraz środowiska OpenXR mogą dodatkowo stosować własną skalę renderowania. Łatwo więc nieświadomie ustawić bardzo wysoki supersampling, który mocno obciąży GPU.

Kobieta w goglach VR gra z kontrolerami w pokoju z neonowym oświetleniem
Źródło: Pexels | Autor: SHVETS production

W SteamVR należy zwrócić uwagę zarówno na globalną rozdzielczość renderowania, jak i ustawienie dla konkretnej gry. Jeśli jedna wartość wynosi 150%, a dodatkowy mnożnik jest aktywny w samej grze, końcowe obciążenie może być znacznie większe, niż sugeruje pojedynczy suwak. Podobnie w aplikacji Meta jakość renderowania dla Linka wpływa na wymagania sprzętowe, a ustawienia w grze mogą je jeszcze zwiększyć.

Automatyczna skala rozdzielczości bywa wygodna, ale nie zawsze trafnie odzwierciedla możliwości konkretnego zestawu. Może działać zachowawczo albo przeciwnie: ustawić wartość, która wygląda dobrze w menu, lecz prowadzi do spadków FPS w trudniejszych scenach. Bezpieczniejszą metodą jest ręczne ustawienie umiarkowanej wartości, przetestowanie jej w wymagającym fragmencie gry i obserwacja frametime’u.

Zmiany wprowadzaj pojedynczo i porównuj tę samą scenę

Chaotyczne obniżenie pięciu opcji jednocześnie utrudnia ocenę, co rzeczywiście pomogło. Najpierw należy zmienić rozdzielczość renderowania, następnie uruchomić ten sam zapis gry, tę samą trasę lub ten sam tryb treningowy. Dopiero później można regulować cienie, odbicia, odległość rysowania i pozostałe efekty.

  1. Ustaw odświeżanie gogli na poziomie realnym dla komputera.
  2. Przywróć skalę renderowania do rozsądnej wartości bazowej.
  3. Sprawdź frametime w wymagającej scenie przez kilka minut.
  4. Obniżaj najcięższe efekty graficzne po jednej kategorii.
  5. Po uzyskaniu stabilności zwiększaj jakość ostrożnie, małymi krokami.

Taka procedura pozwala ustalić granicę, przy której obraz jest nadal atrakcyjny, ale komputer nie wpada regularnie w reprojection. W praktyce lepszy efekt daje umiarkowana rozdzielczość bez przycięć niż bardzo ostry obraz, który co chwilę traci płynność.

Niższe odświeżanie może poprawić komfort bardziej niż niestabilne 120 Hz

Wybór najwyższego dostępnego trybu odświeżania nie jest automatycznie najlepszym rozwiązaniem. Przy 120 Hz komputer ma bardzo mało czasu na przygotowanie każdej klatki. Jeżeli wydajność często spada poniżej tego progu, system może przechodzić do trybu generowania lub powielania klatek, a użytkownik zauważy zmienny rytm obrazu.

Stabilne 90 Hz zwykle będzie korzystniejsze niż 120 Hz z częstymi spadkami. W szczególnie wymagających symulatorach nawet 72 lub 80 Hz może być rozsądnym wyborem, zwłaszcza gdy alternatywą jest agresywne obniżanie wszystkich detali. W VR nie chodzi o maksymalną wartość widoczną w ustawieniach, lecz o przewidywalną pracę zestawu podczas faktycznej rozgrywki.

3. Skonfiguruj reprojection, ASW i Motion Smoothing świadomie

Techniki takie jak reprojection, ASW (Asynchronous Spacewarp) i Motion Smoothing nie zwiększają rzeczywistej wydajności komputera. Ich zadaniem jest utrzymanie wrażenia ciągłości ruchu wtedy, gdy gra nie dostarcza nowych klatek w tempie wymaganym przez gogle. System wykorzystuje poprzednie klatki, dane o ruchu głowy oraz algorytmy przewidywania, aby wyświetlić obraz pośredni lub powielony.

To użyteczne zabezpieczenie, ale nie powinno maskować źle dobranych ustawień. Jeśli reprojekcja jest włączana tylko sporadycznie w najtrudniejszych scenach, może poprawić komfort. Jeżeli działa niemal przez cały czas, warto obniżyć obciążenie gry albo zmienić tryb odświeżania.

Rozpoznaj, kiedy reprojection pomaga, a kiedy przeszkadza

W SteamVR funkcję tę zwykle obsługuje Motion Smoothing, natomiast zestawy Meta korzystają z ASW. Nazwy i opcje zależą od używanego środowiska, lecz praktyczna zasada jest podobna: gdy komputer nie osiąga pełnego odświeżania, system może przejść na jego ułamek, na przykład z 90 do 45 klatek renderowanych na sekundę, a brakujące klatki uzupełnić syntetycznie.

W spokojniejszych grach efekt może być akceptowalny. W symulatorze, gdzie głównie obserwuje się kokpit, krajobraz i instrumenty, dobrze działająca reprojekcja potrafi utrzymać komfort mimo ograniczeń sprzętu. Znacznie gorzej sprawdza się przy szybko przesuwających się obiektach blisko gracza, energicznym machaniu kontrolerami albo dynamicznej walce.

Typowe artefakty reprojekcji to:

  • falowanie lub „gumowe” krawędzie podczas obracania głową,
  • podwójne kontury dłoni, kontrolerów, broni lub innych ruchomych obiektów,
  • zniekształcenia wirników, kół, płotów, znaków i cienkich elementów otoczenia,
  • nienaturalne przesuwanie się interfejsu albo wskaźników w kokpicie,
  • krótkie szarpnięcia przy przejściu między pełną wydajnością a trybem połowicznym.

Nie każdy artefakt oznacza awarię sterownika. Jeśli deformacje występują przede wszystkim wtedy, gdy licznik wydajności wskazuje aktywną reprojekcję, ich źródłem jest prawdopodobnie sposób generowania klatek, a nie uszkodzenie gogli.

Nie wymuszaj jednego trybu bez testu

W wielu środowiskach VR można pozostawić reprojection w trybie automatycznym, wymusić jej działanie albo całkowicie ją wyłączyć. Każda opcja ma sens w określonej sytuacji.

  1. Tryb automatyczny jest dobrym punktem wyjścia. System uruchamia pomocniczy mechanizm dopiero po przekroczeniu możliwości sprzętu.
  2. Wymuszenie reprojekcji może być przydatne w bardzo wymagającej grze, jeśli komputer nie ma szans utrzymać pełnego odświeżania, ale potrafi stabilnie pracować na jego połowie.
  3. Wyłączenie reprojekcji pomaga podczas diagnostyki, ponieważ pokazuje prawdziwą wydajność aplikacji. Właściwa rozgrywka bez niej może jednak być mniej komfortowa, gdy pojawiają się spadki.

Praktyczny przykład: przy goglach ustawionych na 90 Hz gra może stale osiągać około 45 rzeczywistych klatek, ale bez dużych wahań. W takim przypadku stabilna praca z ASW lub Motion Smoothing może wyglądać lepiej niż ciągłe przełączanie między 90 a 45 kl./s. Jeżeli jednak wydajność skacze chaotycznie między 35, 45 i 70 kl./s, lepszym rozwiązaniem jest redukcja obciążenia, a nie liczenie na algorytm.

Uważaj na konflikt ustawień między platformami

Problemy pojawiają się często wtedy, gdy kilka warstw jednocześnie próbuje zarządzać płynnością. SteamVR, OpenXR, aplikacja producenta gogli, narzędzia takie jak Oculus Tray Tool oraz ustawienia konkretnej gry mogą mieć własne mechanizmy związane z wygładzaniem ruchu lub ograniczaniem liczby klatek.

Nie należy równocześnie wymuszać kilku metod generowania klatek, jeśli dokumentacja danej gry lub platformy tego nie przewiduje. Przykładowo, ręczne wymuszenie ASW, dodatkowy limit FPS i aktywne Motion Smoothing w pośredniej warstwie mogą powodować nieregularne przełączanie trybów. Efektem będzie obraz, który teoretycznie ma być płynniejszy, ale w praktyce gubi rytm podczas ruchu.

Najbezpieczniejsza procedura wygląda następująco:

  • ustaw jeden mechanizm reprojekcji jako podstawowy dla używanego runtime’u,
  • wyłącz eksperymentalne wymuszenia w dodatkowych narzędziach,
  • sprawdź zachowanie gry w automatycznym trybie,
  • dopiero potem testuj wymuszenie połowy odświeżania, jeśli wydajność jest przewidywalna.
Chłopiec korzystający z gogli i kontrolerów VR w pomieszczeniu
Źródło: Pexels | Autor: Tima Miroshnichenko

4. Ogranicz stutter powodowany przez system, sterowniki i procesy w tle

Nawet dobrze dobrany komputer może zacinać obraz, gdy system wykonuje w tle krótkie, lecz intensywne zadania. W klasycznej grze pojedyncze przycięcie bywa irytujące. W VR może być znacznie bardziej odczuwalne, ponieważ zakłóca ruch obrazu bezpośrednio przed oczami.

Zamknij aplikacje, które okresowo obciążają komputer

Nie chodzi o wyłączenie każdego procesu systemowego. Warto jednak ograniczyć programy, które synchronizują dane, nagrywają ekran, skanują pliki albo stale wyświetlają nakładki. Szczególnie często przeszkadzają przeglądarki z wieloma kartami, klienty chmurowe, aktualizatory, programy RGB, komunikatory z aktywną akceleracją sprzętową oraz narzędzia do streamowania.

Przed uruchomieniem PCVR warto sprawdzić następującą listę:

  • wstrzymaj synchronizację OneDrive, Google Drive, Dropbox i podobnych usług,
  • zamknij zbędne karty przeglądarki, zwłaszcza z filmami lub transmisjami,
  • wyłącz nagrywanie w tle w aplikacjach do klipów i transmisji, jeśli nie jest potrzebne,
  • ogranicz liczbę overlayów: Discord, GeForce Experience, Xbox Game Bar, Steam Overlay, MSI Afterburner i podobne,
  • nie uruchamiaj w tym samym czasie skanowania antywirusowego ani instalacji aktualizacji.

Jeżeli stutter pojawia się w równych odstępach czasu, na przykład co kilkanaście lub kilkadziesiąt sekund, szczególnie podejrzane są procesy cykliczne: synchronizacja plików, telemetria, indeksowanie, automatyczne kopie zapasowe albo monitorowanie sprzętu z bardzo częstym odświeżaniem danych.

Aktualizuj sterownik GPU, ale nie zakładaj, że najnowszy zawsze jest najlepszy

Sterowniki kart graficznych często poprawiają działanie nowych gier VR, obsługę kodeków lub kompatybilność z runtime’ami OpenXR. Zdarza się jednak, że konkretna wersja wprowadza błąd widoczny tylko w wybranym tytule albo zestawie gogli.

Jeśli problemy zaczęły się bezpośrednio po aktualizacji sterownika, nie trzeba od razu zmieniać podzespołów ani reinstalować całego systemu. Rozsądniej jest:

  1. sprawdzić, czy problem występuje w więcej niż jednej grze VR,
  2. przetestować ustawienia domyślne sterownika, bez wymuszanych filtrów i limitów,
  3. wykonać czystą instalację aktualnej wersji, jeśli aktualizacja mogła się uszkodzić,
  4. w razie potrzeby wrócić do poprzedniego, stabilnego wydania sterownika.

W panelu sterownika GPU warto również unikać globalnego wymuszania ustawień przeznaczonych dla gier ekranowych. Nietrafione limity liczby klatek, agresywne tryby oszczędzania energii, wymuszona synchronizacja pionowa czy niestandardowe profile opóźnień mogą kolidować z mechanizmami VR. Lepiej tworzyć profil dla konkretnej aplikacji niż zmieniać parametry dla całego systemu.

Sprawdź plan zasilania i zachowanie taktowań

Komputer pracujący w zbyt oszczędnym planie zasilania może z opóźnieniem podnosić taktowania CPU lub GPU. Nie zawsze objawia się to niską średnią liczbą klatek; czasem problemem są pojedyncze skoki frametime’u po wejściu do nowej lokacji albo rozpoczęciu intensywnej sceny.

W systemie Windows warto wybrać plan zasilania, który nie ogranicza agresywnie wydajności podczas gry, a na laptopie podłączyć zasilacz o właściwej mocy. Należy też upewnić się, że aplikacja producenta laptopa nie aktywowała cichego profilu z ograniczonym limitem mocy procesora i karty graficznej.

Praktyczny sens jest prosty: profil „cichy” może być dobry do przeglądania internetu, ale w PCVR często powoduje krótkie spadki zegarów dokładnie wtedy, gdy gra potrzebuje pełnej mocy.

Ogranicz problemy z USB, Wi-Fi i transmisją bezprzewodową

W zestawach korzystających z kompresowanego obrazu przesyłanego przez USB lub Wi-Fi warto oddzielić problemy gry od problemów połączenia. Stutter przy transmisji może pojawić się mimo prawidłowej pracy CPU i GPU, zwłaszcza gdy kabel jest podłączony do wolniejszego portu, router jest obciążony albo sieć bezprzewodowa współdzielona z innymi urządzeniami.

  • Podłącz gogle przewodowe bezpośrednio do sprawdzonego portu USB płyty głównej, zamiast do przypadkowego huba.
  • Przetestuj inny port i kabel, jeśli aplikacja zgłasza niestabilne połączenie.
  • W przypadku Air Link lub Virtual Desktop używaj możliwie czystej sieci 5 GHz albo 6 GHz.
  • Podłącz komputer do routera przewodem Ethernet, a nie przez Wi-Fi.
  • Nie pobieraj dużych plików i nie streamuj wideo na innych urządzeniach podczas gry.

Jeżeli obraz zacina się głównie przy połączeniu bezprzewodowym, a po kablu problem wyraźnie maleje, nie jest to argument za natychmiastową wymianą GPU. Najpierw należy uporządkować sieć, ustawienie routera i jakość połączenia z komputerem.

5. Zadbaj o temperatury, pamięć masową i stabilność sprzętu

PCVR przez długi czas obciąża CPU i GPU blisko granicy możliwości. Krótki benchmark może nie wykazać problemu, który pojawi się dopiero po trzydziestu minutach gry, gdy obudowa, chłodzenie i sekcja zasilania osiągną wyższą temperaturę.

Kontroluj temperatury oraz spadki taktowania pod obciążeniem

Wysoka temperatura nie zawsze oznacza natychmiastowe wyłączenie komputera. Częściej prowadzi do throttlingu, czyli obniżania taktowań w celu ochrony podzespołu. Dla użytkownika VR wygląda to jak pogarszająca się płynność po kilku lub kilkunastu minutach sesji.

Podczas testu należy obserwować nie tylko temperaturę, lecz także zegary GPU i CPU oraz pobór mocy. Jeśli po rozgrzaniu zestawu taktowanie wyraźnie spada, a frametime zaczyna mieć regularne piki, przyczyną może być niewystarczające chłodzenie, kurz w radiatorze, źle działający wentylator albo zbyt agresywny profil ciszy.

Podstawowe działania są proste:

  • oczyść filtry przeciwkurzowe, wentylatory i radiatory,
  • sprawdź, czy przepływ powietrza w obudowie nie jest blokowany przez przewody,
  • ustaw rozsądną krzywą wentylatorów dla CPU i GPU,
  • na laptopie korzystaj z twardej, płaskiej powierzchni i nie zasłaniaj wlotów powietrza,
  • po zmianie chłodzenia lub pasty termicznej ponownie przetestuj stabilność w grze, a nie tylko w benchmarku.

Instaluj gry VR na sprawnym SSD

Wolny lub przeciążony dysk może powodować przycięcia podczas doczytywania tekstur, dźwięków i kolejnych fragmentów mapy. Dotyczy to zwłaszcza dużych gier z otwartym światem, rozbudowanych modów oraz symulatorów korzystających z dużej liczby plików.

Najlepiej instalować aktualnie używane gry PCVR na SSD, pozostawiając na nim wolne miejsce. Dysk zapełniony niemal do końca może pracować mniej stabilnie, a system ma wtedy również mniej przestrzeni na plik stronicowania i pliki tymczasowe. Nie trzeba koniecznie kupować najszybszego nośnika dostępnego na rynku, ale stary dysk HDD jako miejsce instalacji wymagającej gry VR będzie częstym źródłem doczytywania i krótkich zatrzymań.

Źródła

Link do tego artykułu ↗
↑